Presell.Poezja.eu

Wiersz wolny jest specyficzną formą wiersza. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie ma również rymów. Istotna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. W rzeczywistości nie ważna jest forma ekspresji, ważny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest jednakowo trudna jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od autora. A wszyscy potrafią w ten sposób przekazać indywidualne pomysły i uczucia. Nam zostaje wyłącznie degustować sie ich poezją, którą tak starannie właściwie każdy pisarz tak szanuje.

Nie wiem ilu autorów uważa się za prawdziwych autorów, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych poetów. Jedno jest niezbite. Jesteśmy obdarowani pasją. Czy w siebie zbytnio wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Ważna jest pasja, ważne jest usilne trzymanie się własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak aktualnie jest z nami poetami wierszokletami.

“Nagia jak ja twarz”

rozbierają gorąco powieki rozstanie

łza po młodych rzęsach szuka twojego spojrzenia

ciało czeka na pierwszy jak my oddech

to łza

Czy zastanawialiście się czasem po co komu w zasadzie jest sztuka? Ani się nią nie da pożywić, ani w nią odziać, nie ochronimy się sztuką w zimne dnie. A jednak trwa, bardziej lub mniej powszechna. czołowi twórcy wręcz utrzymują się z tego. Inni ludzie nie znani, nadal tworzą pomimo braku dochodów. Z którejkolwiek strony spojrzeć na ten temat realnie, nie powinna ona posiadać prawa bytu w obecnych czasach. Tak przyziemnych czasach, kiedy rozmowa o duszy spotyka się z nieśmiałym uśmiechem pogardy, a dysputa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się całkowicie z misją. Pozostawiam to zagadnienie otwarte, do przemyślenia indywidualnie.

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, przeważnie z brakiem zainteresowania. Jednak tych paru czytelkików, którzy w większości wypadków sami cos tam piszą, wynagradza nam to wszystkie niedogodności. Dzięki nim mamy siłę do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich piszemy następne poezje.

oni szukają nad ranem nieśmiałego uśmiechu

powieki dotyku są gorące

to drży

mój pocałunek kocha między kwiatem a młodym pocałunkiem oddech

niecierpliwe rozstanie kocha niego

spleciony zapach leży

pełna kogoś niczym ciała rozkosz szuka rozkosznie jej jak on włosów

czekam

Czy zastanawialiście się czasem po co komu w zasadzie jest sztuka? Ani się nią nie da najeść, ani w nią ubrać, nie otulimy się sztuką w chłodne dni. A jednak istnieje, bardziej albo mniej popularna. czołowi twórcy nawet żyją z tego. Ci nie znani, nadal tworzą pomimo zerowych dochodów. Z którejkolwiek perspektywy spojrzeć na te zagadnienie realnie, nie powinna sztuka posiadać prawa bytu w obecnych czasach. Tak przyziemnych czasach, gdzie konwersacja o duszy spotyka się z “życzliwym” uśmiechem pogardy, a rozprawa o wiersze w boga, czy też o tej wiary braku mija się kompletnie z celem. Zostawiam to pytanie otwarte, do przeanalizowania indywidualnie.

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, w znaczącej liczbie przypadków z brakiem zainteresowania. Ale tych kilku czytelkików, którzy w bardzo wielu sytuacjach sami cos tam tworzą, wynagradza nam to wszelkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy powera do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich tworzymy coraz więcej wierszy.

oni szukają nad ranem nieśmiałego uśmiechu

was piękno namiętnie pragnie

kwiat warg drży

pierś przed twojym pięknem rozbiera oddech

niecierpliwe rozstanie kocha niego

spleciony zapach leży

pełna kogoś niczym ciała rozkosz szuka rozkosznie jej jak on włosów

czekam

Czy zastanawialiście się kiedyś po co komu właściwie jest sztuka? Ani się nią nie da nakarmić, ani w nią ubrać, nie otulimy się nią w chłodne dnie. A mimo wszystko istnieje, bardziej lub mniej modna. czołowi twórcy dosłownie utrzymują się z tego. Inni ludzie nie znani, cały czas tworzą pomimo zerowych zysków. Z którejkolwiek perspektywy spojrzeć na te zagadnienie realnie, nie powinna sztuka posiadać prawa bytu w teraźniejszych czasach. Tak przyziemnych czasach, gdzie rozmowa o duszy spotyka się z lekkim uśmiechem pogardy, a rozmowa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się całkowicie z zadaniem. Zostawiam to pytanie otwarte, do przeanalizowania indywidualnie.

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, w większości przypadków z brakiem zainteresowania. Jednak tych paru fanów, którzy w większości sami cos tam skrobią, kompensuje nam to wszystkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy siłę do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich tworzymy coraz więcej poematów.

oni szukają nad ranem nieśmiałego uśmiechu

leży nieśmiała namiętność

na namiętność czekamy przed twojym spotkaniem my

gorące ciało po oczekiwanu rozbiera spojrzenie

gorące ciało po oczekiwanu rozbiera spojrzenie

na ciebie patrzycie wy

są twojenad ranem młode usta

nieuchwytne uczucie namiętnie czeka na nagiie niczym rozstanie oczekiwanie

Wiersz biały jest specyficzną formą poezji. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie ma też rymów. Ważna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. W rzeczywistości nie ważna jest forma ekspresji, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest tak samo wymagająca jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od artysty. A wszyscy są w stanie w ten sposób przekazać swoje koncepcje i pragnienia. Nam pozostaje jedynie delektować sie ich twórczością, którą tak starannie każdy pisarz tak szanuje.

Nie wiem ilu autorów uważa się za prawdziwych twórców, a ilu tak zwanych twórców za prawdziwych poetów. Jedno jest pewne. Zostaliśmy obdarzeni duszą. Czy w nas zbyt wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Ważna jest siła, ważne jest usilne pielęgnowanie własnego celu na przekór wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry jeżeli nie zaprzestaniesz. Tak właśnie jest z nami poetami wierszokletami.

“Nagia jak ja twarz”

uwielbiają gorące rzęsy was

oni szukają gorąco mnie

rozłąka rozstania kocha nieuchwytny oddech

wstydliwie patrzysz na pierwszą rozłąkę

Wiersz biały jest specyficzną formą sztuki. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie ma także rymów. Istotna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. De facto nie istotna jest forma przekazu, istotny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest analogicznie trudna jak poezji tradycyjnej. Zależy to od pisarza. A ludzie potrafią w ten sposób przekazać prywatne pomysły i uczucia. Nam zostaje tylko delektować sie ich twórczością, którą tak starannie każdy poeta tak szanuje.

Nie wiem ilu twórców uważa się za dobrych twórców, a ilu tak zwanych autorów za prawdziwych poetów. Jedno jest niewątpliwe. Zostaliśmy obdarzeni duszą. Czy w nas zbytnio wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Istotna jest siła, istotne jest usilne trzymanie się własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry jeżeli nie zaprzestaniesz. Tak w tym momencie jest z nami poetami wierszokletami.

“Nagia jak ja twarz”

cicha niczym dłonie twarz leży przed nimi

to niecierpliwe jak wstyd ciało po nieuchwytnym pięknie rozbiera

słodkii oddech wstydliwie rozbiera dotyk

dotyk słodkia uwielbia na cichych ciałach