Coraz popularniejsze blogowanie
Szczerze powiedziawszy od zawsze prowadzenie bloga wydawało mi się głupie. Blog kojarzył mi się z głupkowatymi gimnazjalistami publikującymi swoje fotki z idiotycznymi minami przygotowane specjalnie dla podobnych do autora przyjaciół. Tymczasem termin blog stał się synonimem czegoś co niegdyś nazywało się stroną domową. Nie do końca mi się ta kolokacja podoba, bo sugeruje, że publikowane będą chronologiczne opisy wydarzeń zamiast sensownych treści, ale tak już jest i nic na to nie poradzę.
Najczęstszym typem blogów są blogi, które są de facto stronami domowymi, czyli prywatnymi pamiętnikami. Często takie osobiste blogi zakładane są też jako blogi np. grupy osób, np. klasy czy grupy absolwentów. Czasem jest to po prostu odpowiednik do niedawna bardzo popularnych serwisów społecznościowych, a czasem właściwie tablicy ogłoszeniowej. Często niestety na blogach osobistych aktywność jest zerowa - w sumie trudno się dziwić. Autorzy piszą tam jak mają tzw. doła, a w czasie kiedy są w dobrym nastroju nie robią aktualizacji.
Całkowicie odmiennym typem blogowania są blogi zawierające fachowe artykuły. Bardzo często takie blogi są prowadzone przez analityków gospodarki, programistów, czy polityków. Często można tam odnaleźć bardzo ciekawe artykuły. Niemniej jednak dotarcie do takich treści raczej odbywać się musi w modelu za autorem, a nie za treścią. Uważam, że taki typ blogowania jest jedną z nielicznych cywilizacyjnie konstruktywnych stron tak szybkiego rozwoju sieci. Autorzy takich fachowych artykułów nie muszą się przebijać przez komitety redakcyjne magazynów i cenzorów.
Pisanie bloga zawsze trzeba od czegoś zacząć. Na początku teksty wydają się nie kleić. Fotki nie są najlepszej jakości. Mój znajomy, który zaczynał prowadzenie bloga pięć lat temu uważa, że blog zaczyna nabierać dobrego poziomu dopiero po około dwóch latach prowadzenia. Sam początkowo fotki do bloga robił aparatem Sony a350, obecnie fotografuje aparatem Nikon D5000. Teksty też, jak mówi, są bardziej trafne i przede wszystkim udaje mu się unikać prywatnych dygresji, którymi nikt tak naprawdę nie jest zainteresowany.